Sowa #2

Jak już pewnie zauważyliście, mam wspaniały szablon ♥
Za jego wykonanie serdecznie dziękuję Mii z Land of Grafic. Wam też podoba się tak samo jak mnie?
Nowy rozdział już się tworzy, tak jak jest napisane w informacji, pojawi się najpóźniej do niedzieli.
Pozdrawiam,
Mistress Black

Rozdział 13

Z dedykacją dla Natived, bo jej komentarze są mega motywujące.

*****

- Granger.

- Mhhh

- Granger, wstawaj – na jego twarz wpełzł podły uśmiech, a w głowie zrodził się szatański plan.

- Nie – odpowiedziała dziewczyna z twarzą wtuloną w poduszkę.

- Czyżby, pani Prefekt? – spojrzał na zegarek – Godzina dziesiąta, trzydzieści siedem minut i dwadzieścia dwie sekundy. Sześć godzin, dwadzieścia dwie minuty i  trzydzieści osiem sekund do rozpoczęcie Balu Bożonarodzeniowego – powiedział spokojnym głosem.

- Co?!

Dziewczyna natychmiast zerwała się z łóżka, podbiegła do szafy i wyjęła pierwsze lepsze ubrania. Wpadła do łazienki, wzięła najszybszy prysznic w swoim życiu i ogarnęła się w mgnieniu oka. Kiedy wyszła z łazienki, Malfoy siedział w salonie i jak gdyby nigdy nic przeglądał Proroka Codziennego.

- Tak właściwie, co ty tutaj robisz, Malfoy? – zapytała Hermiona związując włosy w niedbałego koka.

- Och, Draco, dziękuję, że mnie obudziłeś, co ja bym zrobiła bez tak wspaniałego, przystojnego, inteligentnego, nieziemsko seksownego… - zaczął blondyn naśladując głos dziewczyny.

- I oczywiście skromnego.

- Właśnie tak Granger – uśmiechnął się do niej łobuzersko.

- Zostawmy już twoje ZALETY – zaakcentowała – i chodźmy zająć się Wielką Salą, zostało mało czasu.

~~~

- Malfoy! Na litość Godryka! Niczego nie potrafisz! Mówiłam, że to ma być po lewej! Lewa strona to ta druga, zapamiętaj!

- Nie  spinaj się tak Granger, nikt nie będzie zwracał na to uwagi.

- Jeszcze bardziej w lewo – Hermiona zignorowała jego poprzednią wypowiedź.

Dekorowali Wielką Salę już od dwóch godzin i powoli zbliżali się do końca. Oczywiście, nie obeszło się bez kłótni (przyp. aut. Jakżeby inaczej :D). Hermiona była tak zdenerwowana, że złościła się o każdy szczegół. W ten oto sposób, Draco oberwał dwa razy, za to, że jakaś ozdoba wisiała krzywo. Blondyn w ogóle nie rozumiał ekscytacji Gryfonki. Przecież to tylko zwykły Bal, po kilku godzinach i tak nie będzie zwracał na to większej uwagi.

Było dwadzieścia minut po trzynastej, kiedy definitywnie skończyli. Rozeszli się w sali wejściowej, Draco ruszył do lochów, natomiast Hermiona zaczęła wspinać się po schodach na siódme piętro. Kiedy w końcu doszła do swojego dormitorium rzuciła się na łóżko i zamknęła oczy. Naprawdę się zmęczyła, ale było warto.

Jej błogie nicnierobienie przerwał trzask drzwi. Szatynka podniosła niechętnie głowę i jęknęła na widok Ginny z masą kosmetyków i sukienką.

- Ty jeszcze nie zaczęłaś? Przecież zostało mało czasu! – krzyknęła entuzjastycznie Weasley.

- Ruda, jeszcze trzy godziny.

- No właśnie Miona, tylko trzy godziny, żeby zrobić cię  na bóstwo.

- Mnie? Dlaczego? – przeczuwała już, że Ginny wpadła na „genialny” pomysł.

- Dla Mal… Yyy… No, ten… To znaczy, zaczynasz Bal pierwszym tańcem, jesteś prefektem, organizowałaś to wszystko i takie tam.

Hermiona zmierzyła Gin wściekłym wzrokiem i oznajmiła, że idzie wziąć kąpiel. Nie miała ochoty przez najbliższe trzy godziny pindrzyć się przed lustrem niczym Greengrass. Chociaż nie, ta wywłoka pewnie tapetuje twarz już od rana.

Szatynka wyszła z wanny dopiero, gdy woda zrobiła się zimna. Kiedy tylko otworzyła drzwi, pożałowała, że rzuciła zaklęcie wyciszające. Ginny, ubrana, z pełnym  makijażem stała przed drzwiami z rękami skrzyżowanymi na piersi i mierzyła starszą Gryfonkę wzrokiem, którego nie powstydziłby się  sam Bazyliszek.

- Hermiono Jean Granger…

- Gin, błagam, daruj sobie i zrób mi ten makijaż – szatynka popatrzyła na przyjaciółkę z miną niewiniątka.

Pół godziny przed oficjalnym rozpoczęciem Balu Bożonarodzeniowego obie dziewczyny były gotowe. Para Prefektów Naczelnych musiała pojawić się w Sali Wejściowej wcześniej, a Ginny i Blaise wspaniałomyślnie postanowili, że dotrzymają im towarzystwa i jak Diabeł powiedział: „Dopilnują, aby ta dwójka nie zniszczyła imprezy, którą sama przygotowała.”

~~~

- Ile można czekać? Miała tutaj być już pięć minut temu.

- Oj, Smoku, wiesz jakie są kobiety – Blaise, w przeciwieństwie do Draco nie miał powodów, aby się denerwować.

- A co jeśli znowu zaatakował ją jakiś troll w łazience, albo jakaś ogromna żelka? Albo gorzej, co jeśli Łasic przyjechał do Hogwartu i… - umilkł w pół słowa i nawet nie wysilił się, aby zamknąć usta.

- Co…? – zaczął Blaise, ale wtedy zobaczył, w którym kierunku patrzył jego przyjaciel.

- Jest… - zaczął Draco

- Piękna – skończył Diabeł.

I choć myśleli o tym samym, to każdy z nich mówił o innej dziewczynie. Hermiona i Ginny schodziły powoli ze schodów z uśmiechami na ustach.

Blaise wpatrywał się w swoją kobietę jak urzeczony. Czarna sukienka bez ramiączek, do połowy uda idealnie podkreślała jej sylwetkę. Środkowa część kreacji była zrobiona ze skóry, natomiast po bokach znajdowały się koronkowe wstawki. Talię ozdabiał pas wysadzany drobnymi kamyczkami, a wysokie, czarne szpilki wydłużały nogi  Ginny. 

Draco jednak nie zwrócił większej uwagi na Weasley. Przekonał się, że sukienka wygląda dużo lepiej na Hermionie, niż mógł to sobie wyobrazić. Długa, wykonana z delikatnego, granatowego materiału, błyszcząca na dole suknia była wprost stworzona dla dziewczyny. Trójkątny dekolt podkreślał piersi, a wcięcie w talii wyszczuplało i tak chudą Gryfonkę. Na twarzy miała delikatny, prawie niewidoczny makijaż, a jej włosy były misternie upięte w eleganckiego koka.

- Nieźle wyglądasz, Granger – powiedział Draco z lekko ironicznym uśmiechem.

- Tylko nieźle? – zapytała. – Wydawało mi się, że twoja szczęka z podłogi powiedziałaby coś więcej, niż tylko ,,nieźle”.

Ślizgon chciał odpowiedzieć, ale nie miał pomysłu na żadną błyskotliwą odpowiedź. Prawda była taka, że nie przypominał sobie, aby widział piękniejszą kobietę. Już w czwartej klasie był pod wrażeniem tego, jak zmienił się wygląd Hermiony w ciągu kilku godzin. Wtedy zrobiła to dla Kruma. Teraz czuł satysfakcję, ponieważ dla niego wyglądała jeszcze pięknie. Zaraz. Jak to dla niego? Zabolała myśl, że Hermiona wcale nie robiła tego dla niego, ale dlatego, że musiała jakoś prezentować się na balu, który sama organizowała.

Uczniowie powoli schodzili się do Wielkiej Sali. Po kilku minutach przyszła McGonagall, aby udzielić ostatnich wskazówek i zaprosić Ginny i Blaise’a na salę.

Para Prefektów naczelnych powolnym krokiem ruszyła w kierunku Wielkiej Sali. W zamku zaczęła grać poważna muzyka. Kiedy pojawili się wewnątrz pomieszczenia, wszystkie głosy ucichły, a głowy zwróciły się w ich stronę. Męska część uczniów patrzyła  na Hermionę z zachwytem, a na Draco z zazdrością. Natomiast żeńska część, patrzyła z wypiekami na twarzy na przystojnego Ślizgona, a dziewczynę próbowała zabić wzrokiem.

Pierwsza myśl Hermiony, kiedy weszła do Wielkiej Sali, była taka, że warto było się postarać. Kilkadziesiąt czteroosobowych stolików zostało ustawionych pod ścianą. Na śnieżnobiałych obrusach stały wazony, każdy z niebieskim kwiatem w środku. Bogata zastawa dopełniała całość. Białe i granatowe dekoracje na ścianach nadawały pomieszczeniu elegancki wygląd.

Hermiona musiała przyznać , że Draco wspaniale tańczy. Był stanowczy, ale delikatny. Piosenka powoli dobiegała końca, i gdy ostatnie nuty ucichły, ukłonili się i ruszyli do stolika, przy którym siedzieli Blaise Ginny. Kiedy usiedli, ze swojego miejsca wstała profesor McGonagall.

- Witajcie na tegorocznym Balu Bożonarodzeniowym. W tym roku przygotowała go para Prefektów Naczelnych, Hermiona Granger i Draco Malfoy – dyrektorka zrobiła pauzę, a po sali przetoczyła się fala oklasków – Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić. Przypominam, że uczniowie szóstych i siódmych klas mają możliwość opuszczenia zamku na Sylwestra. Młodsi studenci, mogą to zrobić jedynie za pisemną zgodą rodziców. Ze spraw organizacyjnych to tyle. Życzę miłej zabawy. –Dyrektorka klasnęła w dłonie, a na stolikach zmaterializowały się różne potrawy.

Kiedy tylko talerze zalśniły czystością, a na scenę wkroczyły Fatalne Jędze, Diabeł porwał swoją partnerkę i ruszył z nią na parkiet. W pierwszej chwili Draco chciał poprosić Hermionę o taniec, ale stwierdził, że to byłoby zbyt nachalne. „Jeszcze pomyśli, że mi zależy.”, a później „Smoku, myślisz jak baba.” Nie minęło pięć minut, a blondyn przeklinał w myślach swoje zachowanie. Do Hermiony podszedł Krukon, David Crinkle, zaprosił ją do tańca, a dziewczyna bez wahania przyjęła propozycję. Draco pomyślał, że wyglądają, jakby się znali. Obiecał sobie, że porozmawia o tym z Granger, ten cały David mu się nie podobał. Chwileczkę… Czy on był zazdrosny?! Nie, martwił się tylko o Granger, bo… No właśnie dlaczego? Jego przemyślenia przerwał jakże „uroczy” głos jego „przyjaciółki”.

- Dracusiu, dlaczego siedzisz tutaj sam?- zaszczebiotała Astoria.

Ślizgon obrzucił ją krytycznym wzrokiem. Miała na sobie wściekle różową, krótką, sukienkę, która bardziej przypominała bluzkę i odsłaniała duuużo więcej, niż zakrywała.

- Zatańczmy – nie zraziła się tym, że blondyn kompletnie ją zignorował i patrzył na nią z grymasem na twarzy.

Draco domyślił się już, że nie uwolni się od tej nachalnej dziewczyny i zaczął rozglądać się w poszukiwaniu ratunku. W tym momencie skończyła się piosenka, a on ujrzał uśmiechniętą Hermionę wracającą do stolika. Nie zastanawiając się długo, całkowicie olał pannę Greengrass i prawie pobiegł do Gryfonki.

- Granger, ratuj mnie! – szepnął

- Co? Przed czym mam… - w tym momencie za plecami Ślizgona ujrzała Astorię. –Och, rozumiem. A co będę z tego miała? –zapytała z iście diabelskim uśmiechem na ustach.

- Spędzasz zdecydowanie za dużo czasu z Diabłem i Wiewiórką- powiedział z rezygnacją Draco i zaczął tańczyć z szatynką, ponieważ Greengrass była już wyjątkowo blisko.

- Możliwe. Więc co będę z tego mieć?

- Satysfakcję? – zapytał z nadzieją Malfoy, chociaż znał już odpowiedź.

Dziewczyna pokręciła przecząco głową.

- Na rany Salazara, Granger, zrobię wszystko, ale spław jakoś tę wywłokę.

Hermiona liczyła na właśnie taką odpowiedź. Nie wiedziała co w nią wstąpiło, może rzeczywiście był to wpływ Diabła, ale nagle poczuła chęć zdenerwowania tego Ślizgona.

Popatrzyła na dziewczynę, która zbliżała się coraz szybciej i gdy ta miała już coś powiedzieć, Hermiona bez zastanowienia wpiła się w usta blondyna. Jako, że Greengrass stała tuż obok, nie było mowy o udawanym pocałunku. Gryfonka zdziwiła się, że Malfoy nie protestował. W tym momencie nie obchodziło jej to, że niedawno byli wrogami i to, że Draco niczego do niej nie czuł. To zwykły pocałunek, który nic nie znaczył. Przecież… Nie takie rzeczy już robiła.

Uchyliła lekko powiekę i z zadowoleniem dostrzegła, że Ślizgonka oddala się od nich szybkim krokiem.

- Wybacz Malfoy, musiałam – naprawdę nie wiedziała, co podkusiło ją do takiego zachowania, ale przecież… raz się żyje!

Blondyn uśmiechnął się ironicznie, ale nic nie odpowiedział. Kiedy skończyła się piosenka, oboje ruszyli do swojego stolika. Zastali tam Ginny i Blaise’a. Porozmawiali chwilę, po czym para znów udała się na parkiet, natomiast do Draco i Hermiony dosiedli się Pansy Parkinson z Teodorem Nottem. Szatynka ostatnimi czasy zaprzyjaźniła się ze Ślizgonką i była pod wrażeniem zmiany, jaką przeszła przez niecałe dwa lata. Wcześniej Pansy  była tak zapatrzona w Księcia Slytherinu jak Greengrass i zachowywała się bardzo podobnie. W tym roku zaczęła ubierać się normalnie i zakończyła znajomość z Astorią.

Z kolei z Teodorem zdarzyło jej się zamienić  wcześniej kilka słów w bibliotece. Mimo, że był czystej krwi i nie przepadał za towarzystwem mugolaków, to szanował Hermionę za jej wiedzę i umiejętności. Sam był inteligentny i cenił sobie towarzystwo ludzi, z którymi mógł porozmawiać na poziomie.

Przesiedzieli tak kilka minut po czym postanowili potańczyć.

Zbliżała się druga w nocy.

- Blaise, idę do toalety, za chwilę wrócę – powiedziała Ginny do swojego chłopaka.

- Mogę na ten czas porwać Hermionę? – Zabini puścił do niej oko.

- O to powinieneś pytać raczej Malfoya – powiedziała i wyszła.

~~~

Piętnaście minut później Ginewra Weasley wracała z łazienki. Kiedy weszła do Wielkiej Sali i spojrzała w miejsce, gdzie wcześniej zostawiła przyjaciół, stanęła jak spetryfikowana. Łzy momentalnie napłynęły jej do oczu. Nie wierzyła w to, co widzi. Wybiegła z pomieszczenia i zamknęła się w jakiejś pustej klasie, dopiero po chwili zorientowała się, że jest to łazienka Jęczącej Marty. Nie dopuszczała do siebie takiej myśli, przecież to było nie możliwe. Nie mieściło się to w jej rudej główce. Jej chłopak i najlepsza przyjaciółka obściskiwali się, kiedy ona była w toalecie.

_____________________________________________________________

Hej, haj, helou :D Przybywam z nowym rozdziałem. Chyba dosyć szybko, jak na mnie, prawda? Spędziłam nad nim cały dzień, ale muszę przyznać, że bardzo przyjemnie mi się go pisało. Nie jest najlepszy, ale mnie (mi? Nigdy nie wiem jak to napisać ;-;) się podoba. Końcówka miała zaciekawić, zaintrygować. Chyba nie wyszło ;_;

No, ale ocenę pozostawiam Wam.

I jak zwykle, taka prośba, jeśli czytasz, zostaw komentarz . Nie musi być mega długi, po prostu chciałabym wiedzieć ile osób, przegląda moje wypociny. 

Pisząc rozdział słuchałam sobie śpiewu Toma Feltona :3 Ktoś wiedział, że on śpiewa? O: Ja dowiedziałam się dzisiaj ._.

No tak, nie przedłużając, mam nadzieję, że choć trochę się podoba. Pozdrawiam,

Mrs Black 

Rozdział 12

Dzisiaj ogłoszenia parafialne na początek._.

Ten rozdział jest krótki, beznadziejny, nudny, napisany bardzo chaotycznie. Nie miałam pojęcia co tu napisać, jak to napisać. Musicie wybaczyć. W następnym rozdziale Bal Bożonarodzeniowy, postaram się opisać go jak najlepiej. Mam kilka pomysłów, mam nadzieję, że Wam się spodobają.

Jak może zauważyliście, zmieniłam tytuł bloga. Błagam, nie zwracajcie uwagi na wygląd. Zamówiłam szablon na Land of Grafic, mam nadzieję, że niebawem będzie gotowy i, że ten blog będzie wyglądał normalnie, nie tak jak teraz ._.

Wracając do rozdziału dwunastego, mam nadzieję, że doczytacie do końca. Przepraszam ;_;

Pozdrawiam, Mrs Black 

~~ ~~ ~~ ~~ ~~

Dni mijały z zadziwiającą prędkością i nim uczniowie Hogwartu się obejrzeli, była już połowa grudnia. W Szkole Magii i Czarodziejstwa było czuć zbliżającą się magię świąt i podniecenie związane z Balem Bożonarodzeniowym.

 *

- Jak myślisz, lepsze będą błękitne, czy może te granatowe?

- Do jasnej cholery, Granger! Jestem facetem, jak dla mnie wszystkie te dekoracje są niebieskie, NIEBIESKIE – odpowiedział zirytowany blondyn.

- Tak, mnie też bardziej podobają się granatowe – powiedziała z uroczym uśmiechem.

Wyszli ze sklepu z dekoracjami. Ozdoby zamówione przez nich, miały być wkrótce dostarczone do Hogwartu. Hermiona opowiadała Draco o tym, co mają jeszcze zrobić, natomiast mężczyzna przypatrywał jej się i słuchał bez większego entuzjazmu. W pewnym momencie jego wzrok przykuła wystawa sklepu z szatami.

- Och Granger, zapomniałem czegoś z tamtego sklepu. Idź na pocztę wysłać ten list, za chwilę do ciebie dołączę – powiedział z obojętnym wyrazem twarzy.

- Okej,  niech będzie, ale pośpiesz się – po tych słowach ruszyła w stronę budynku poczty.

Draco poczekał, kiedy Hermiona zniknie za rogiem i szybkim krokiem ruszył w stronę sklepu z ubraniami. Wszedł do środka i obejrzał suknię z wystawy. Według niego była wprost stworzona dla Hermiony. Szybko zapłacił, odesłał zakupy do swojego dormitorium i wrócił do Gryfonki.

*

Hermiona siedziała na wytartym fotelu w pokoju wspólnym Gryffindoru, kiedy przejście pod portretem otworzyło się, a do środka weszła dyrektorka z listą osób, które na święta pozostają w Hogwarcie. Szatynka wpisała się bez zastanowienia. Musiała zostać i przygotować Bal. A poza tym, gdzie miała wrócić? Ginny zaprosiła ją na święta do Nory, ale Hermiona nie miała ochoty tam jechać. Bądź co bądź, ale Ron wyznał jej miłość, czułaby się przy nim niezręcznie.

Dwudziestego drugiego grudnia odjeżdżał pociąg Hogwart – Londyn. Bal miał odbyć się już za tydzień. Oprócz Hermiony w szkole pozostało tylko kilkunastu uczniów. Z Gryffindoru dwóch drugoroczniaków i jakaś dziewczyna z szóstego roku. Gryfonka wiedziała też, że w zamku zostaje Luna i kilku innych uczniów z Domu Roweny; natomiast ze Slytherinu nie został prawie nikt, oprócz jakiegoś ucznia z trzeciej klasy. Szatynka nie miała pojęcia, jak przedstawia się sytuacja w Hufflepuffie.

Draco wrócił do domu na święta, ale obiecał, że przybędzie do Hogwartu zaraz po Bożym Narodzeniu, aby pomóc Hermionie.

W Wigilię, dwudziestego czwartego grudnia Hermiona zasiadła do stołu z nauczycielami i innymi uczniami, którzy nie wracali do domu na święta. Wielka Sala, jak zwykle była pięknie ozdobiona. W rogach stało dwanaście choinek, które przytransportował tu Hagrid. Z sufitu spadały płatki śniegu, które znikały kilka centymetrów nad głowami osób siedzących w pomieszczeniu. Atmosfera była miła, ale Hermiona, jak zwykle w takich chwilach, była myślami daleko.

Zastanawiała się, jak ten dzień spędzają jej rodzice. Przed wojną spędzała z nimi każde święta. Wspaniale wspominała ten czas.

Myślała też o tym, co zrobi, kiedy skończy szkołę. Jeśli nie odnajdzie rodziców, będzie zmuszona zacząć pracę, a była pewna, że jeśli już zacznie, to na pewno nie będzie miała czasu na poszukiwania.

Obudziła się rano i spojrzała  na zegar, była 7. 47. Usiadła na łóżku i uśmiechnęła się na widok sterty prezentów przy jej łóżku. 

Wzięła do ręki pierwszy i rozpakowała. Był to podarunek od Harry’ego. Dostała od niego bardzo stare wydanie Historii Hogwartu. Zawsze marzyła o czymś takim, ale nie mogła sobie pozwolić, gdyż najstarsze księgi kosztowały kilkaset galeonów. Musiała wysłać do niego długi list z podziękowaniami!

Następnym prezentem było dosyć małe pudełko zapakowane w czerwony papier i przewiązane złotą wstążką. Znajdowała się w nim delikatna, srebrna bransoletka. Od Rona. Była zaskoczona jego wyborem, bransoletka bardzo się jej podobała.

Od państwa Weasleyów dostała mnóstwo smakołyków i oczywiście, zrobiony przez Molly sweter. Uśmiechnęła się na ten widok, tak bardzo przypominał jej o latach spędzonych z Harrym i Ronem w Hogwarcie.

Ginny podarowała jej pudełko pełne kosmetyków,  a George gadżety z Magicznych Dowcipów Weasleyów, natomiast od Luny dostała najnowszy numer „Żonglera” i biżuterię zrobioną z bliżej nieokreślonych przedmiotów.

Sięgnęła po ostatnie pudełko. Ciemnozielony papier w srebrne wzorki. Otworzyła, a jej oczom ukazał się delikatny materiał. Sukienka. Wyjęła ją i stwierdziła, że jest naprawdę przepiękna. Na zielonym papierze leżała mała karteczka. Kilka słów, napisanych tym cienkim, ładnym pismem.

Załóż na Bal, proszę.

D.

Nie mogła uwierzyć. Draco. Dał jej tak piękną rzecz, a do tego porosił. On! Bardzo rzadko z jego ust wypływały słowa takie jak proszę, czy przepraszam. To musiało być dla niego ważne. Bała się nawet zastanawiać, ile kosztowała ta suknia.

Powinien wrócić już następnego dnia, nie mogła doczekać się, kiedy mu podziękuje. W tym momencie Hermiona ucieszyła się, że sama nie żałowała galeonów na prezent dla Ślizgona. Kupiła dla niego najnowszą miotłę, Błyskawicę D7, gdyż Draco narzekał, że jego Nimbus 2001 jest już wysłużony.

Znowu zaczęła się zastanawiać, co właściwie do niego czuje. Na pewno pociągał ją fizycznie, no cóż nie dało się ukryć. Ale czy to było coś więcej? Czy istnieje w ogóle coś takiego jak miłość? Czy to tylko reakcja chemiczna zachodząca w mózgu? A może rzeczywiście, magia miłości jest dużo potężniejsza od czarów wykonywanych za pomocą różdżki? Czego ona właściwie oczekuje?! Przecież to Malfoy. Ten cyniczny, zapatrzony w siebie arystokrata. Co z tego, że się zmienił? Czy dało się tak po prostu wymazać z pamięci całą dotychczasową ideologię, wszystkie przekonania?

Hermiona siedziała w Pokoju Wspólnym z jakąś grubą książką, kiedy przejście pod portretem Grubej Damy otworzyło się i do salonu zaczęli wchodzić uczniowie. Hogwart Express przyjechał. Z westchnieniem zamknęła książkę i ruszyła przez tłum uczniów do swojego dormitorium. Już po chwili drzwi się otworzyły, a pewna ruda osóbka rzuciła się Hermionie na szyję.

- Gin, udusisz mnie.

- Tęskniłam – zaśmiała się młoda Weasley i puściła przyjaciółkę.

- Nie widziałyśmy się tylko kilka dni. Dzięki za prezenty.

- Nie ma sprawy, to ja powinnam dziękować tobie, ten pierścionek jest śliczny. Och, jestem wykończona, pójdę się wykąpać i nie wychodzę z łóżka.

- Zazdroszczę. Mnie czeka jakże wspaniały wieczór  z Malfoyem – burknęła szatynka.

- Oj, Miona, dobrze wiem, że bardzo odpowiada ci takie spędzanie „wieczorów” – ostatnie słowo mocno zaakcentowała

- Ginewro Molly Weasley, czy ty coś sugerujesz? – starsza Gryfonka podniosła pytająco brew.

- Może – rzuciła niedbale Ginny i nie czekając na protesty przyjaciółki, opuściła jej prywatne dormitorium.

Hermiona podniosła się z łóżka i niechętnie wyszła z pokoju. Dzisiaj mieli dopracować ostatnie szczegóły w dormitorium prefekta naczelnego Slytherinu. Zeszła schodami do lochów i zatrzymała się przed posągiem jakiegoś starego czarodzieja, który patrzył na nią złowrogo. Hermiona wzdrygnęła się nieznacznie, ach ci Ślizgoni. Chciała wypowiedzieć hasło, kiedy usłyszała za sobą ten znienawidzony głos.

- Czego tutaj szukasz, szlamo? – Astoria stała za nią z rękami skrzyżowanymi na piersi i kpiącym uśmiechem na swojej wytapetowanej twarzy.

- Czy nie nauczyłam cię, Greengrass, że nie warto ze mną zadzierać? – zachowanie tej arystokratki było żenujące, cały czas uważała się za kogoś lepszego.

- A co ktoś taki jak ty może mi zrobić? – zapytała z wyższością, ale w jej oczach przez ułamek sekundy było widać cień strachu.

Hermiona nie odpowiedziała, ale zaczęła powoli zbliżać się w kierunku młodszej uczennicy. Wyraźnie spanikowana Astoria, wyjęła różdżkę i wypowiedziała zaklęcie rozbrajające. Jednak Hermiona była szybsza i odbiła je zwykłym Protego. Następnie zaklęciem niewerbalnym skutecznie rozbroiła przeciwniczkę.

- Słuchaj Greengrass, wcześniej nie wyobrażałam sobie tak pustego i żałosnego człowieka jakim jesteś ty. Nie mam pojęcia, dlaczego uważasz się za lepszą od kogokolwiek innego. Jesteś zwykłą, niewidzącą nic poza czubkiem własnego nosa suką.

Ślizgonka chciała coś odpowiedzieć, kiedy usłyszały kroki, a zza rogu wyłonił się profesor Slughorn. Popatrzył na dwie uczennice mierzące się nienawistnym wzrokiem. Z przerażeniem dostrzegł, że różdżka jest wycelowana w Astorię. Znał charakter obu dziewcząt i wiedział, że taka sytuacja nie doprowadzi do niczego dobrego.

- Panno Granger, proszę natychmiast opuścić różdżkę. Astorio, wróć do pokoju wspólnego – powiedział stanowczym głosem.

Rzuciły na siebie niechętne spojrzenia, dając sobie do zrozumienia, że ta rozmowa nie jest skończona, po czym Hermiona rzuciła Greengrass jej różdżkę. Ślizgonka ruszyła w głąb korytarza, natomiast Hermiona odwróciła się na pięcie, wypowiedziała hasło i weszła do dormitorium Draco.

- Granger, spóźniłaś się.

- Też się cieszę, że cię widzę DRACO – ostatnie słowo wypowiedziała przesadnie słodko.

- Stało się coś? – zapytał blondyn wyciągając z barku dwa kieliszki i butelkę czerwonego wina.

- Och, nic takiego, spotkałam po drodze twoją jakże uroczą przyjaciółkę – odpowiedziała z ironią Gryfonka.

- Nie przejmuj się nią – podał Hermionie kieliszek. – Dzięki za miotłę, Gran… Hermiono, jest świetna.

Hermiona uśmiechnęła się widząc iskierki szczęścia, które przez ułamek sekundy błysnęły w jego stalowoszarych, pięknych  oczach. Cholerni Ślizgoni, zawsze maskowali swoje uczucia!

- Ja dziękuję za suknię, nie musiałeś.

- Owszem, musiałem.

Reszta wieczoru minęła na opracowywaniu najdrobniejszych detali balu. Wielka Sala miała zostać udekorowana dopiero następnego dnia po śniadaniu.

Kiedy Hermiona wróciła do swojego dormitorium, było już po północy. Wzięła szybki prysznic i już po chwili odpłynęła do krainy Morfeusza.  

Miniaturka #1

Z dedykacją dla wszystkich, którzy poświęcaja swój czas na czytanie tego "czegoś"

***

Obudziła się w tym samym, ciemnym, nieprzyjemnym pokoju. Wąskie łóżko, szare, kamienne ściany, nieduże okno z kratami, mały stół i niewygodne krzesło. Ten sam schemat powtarzał się już od kilkudziesięciu dni, a ona, Hermiona Granger, straciła nadzieję, że członkowie Zakonu Feniksa ją uratują. Tkwiła tutaj, odkąd szmalcownicy znaleźli ją, Harry’ego i Rona, podczas wyprawy w poszukiwaniu horkruksów. Jej przyjaciołom udało się uciec, ale szatynka nie zdążyła. Była przetrzymywana w piwnicach Malfoy Manor około dwóch miesięcy i nic nie zapowiadało, że ma się to wkrótce skończyć. Często zastanawiała się jak chłopcy radzą sobie sami z horkruksami.  Podejrzewała, że nienajlepiej, w innym wypadku wojna już by się skończyła. Martwiła się o przyjaciół, Harrego, Rona, Ginny, Lunę, Nevilla, Freda, George, o rodziców, którzy powinni być bezpieczni, gdzieś w Australii, bała się o członków Zakonu Feniksa. Przejmowała się wszystkimi, oprócz siebie. Dlaczego? Miała swoje powody, a właściwie jeden powód, który posiadał platynowe włosy i nazywał się Draco Malfoy.  To dla niego znosiła to wszystko.

Usłyszała, że ktoś przekręca klucz w zamku. Miała nadzieję, że to on. Oprócz tego byłego Ślizgona, bardzo rzadko ktoś się tutaj pojawiał. Skrzaty domowe przynosiły jej skromne porcyjki jedzenia i wody, później znikały bez słowa. Była też ona. Bellatrix Lestrange. Przychodziła bardzo rzadko, tylko po to, aby się „pobawić”. Hermiona podejrzewała, że pojawia się, kiedy w Malfoy Manor nie ma innych więźniów, czy przypadkowych mugoli, których mogłaby torturować. Tak więc mniej więcej dwa razy w miesiącu Hermiona przygotowywała się na ogromny ból, zadawany zaklęciem Crucio. Nie wiedziała, dlaczego jej jeszcze nie zabili. Sam Lord Voldemort pojawił się u niej pierwszego dnia. Nie powiedział nic istotnego, ale szatynka podejrzewała, że może posłużyć za zakładniczkę. Wiedziała, że Harry nie pozwoliłby, aby jego przyjaciele cierpieli, niestety, Czarny Pan też o tym wiedział.

Drzwi otworzyły się z delikatnym skrzypnięciem. Zobaczyła w nich postawną sylwetkę blondyna. Zamknął celę i zabezpieczył ją zaklęciem. Podszedł do dziewczyny i bez słowa wziął ją w ramiona. Szatynka bez wahania odwzajemniła uścisk. Nadal nie mogła uwierzyć, że do tego doszło. Ona, Hermiona Jean Granger, Gryfonka, w ciągu dwóch miesięcy pokochała swojego największego wroga, w dodatku z domu Slytherina.

Chłopak usiadł na łóżku i posadził sobie dziewczynę na kolanach.

- Jak się czujesz? – zapytał z troską w głosie.

- Jak zwykle – odpowiedziała obojętnie.

- Będzie dobrze, obiecuję – wyszeptał wprost do jej ucha.

Szatynka nic nie odpowiedziała, wpiła się w usta chłopaka. W takich chwilach czuła się naprawdę szczęśliwa. Wiedziała, że ją kocha, że gdyby mógł, już dawno by ją stąd uwolnił. Ale nie mógł. Jeszcze.

Dobrze pamiętała jak to się zaczęło.

*

Już kiedy pierwszy raz była torturowana przez Bellatrix, widziała w jego oczach ból. Była jednak pewna, że jej się przywidziało. To było niemożliwe. Pochodziła z mugolskiej rodziny, była dla niego niczym. Przez sześć lat szkoły znęcał się nad nią, pragnął jej śmierci.

Kiedy Lestrange skończyła swoją „zabawę” należało odprowadzić szatynkę do lochów. Jako, że wszyscy byli zajęci przygotowywaniem domu na wizytę Czarnego Pana, to zadanie spadło na najmłodszego Malfoya. Postawił ją na nogi jednym, brutalnym szarpnięciem i bez słowa wyszedł z salonu ciągnąc dziewczynę za ramię.

Przeszli przez piwnicę, po drodze minęli pomieszczenie, w którym prawdopodobnie byli więzieni przyjaciele dziewczyny.

Szatynka zauważyła, że piwnica, a właściwie lochy, były idealnie przystosowane do przetrzymywania ludzi. Małe, niewygodne pokoje, niektóre były zamknięte, z innych dochodziły stłumione krzyki, albo jęki. W tych, do których drzwi były otwarte, często pojawiały ślady krwi.

Kiedy znaleźli się w celi dziewczyny, o dziwo, Draco wszedł do środka razem z nią. Oparł się o drzwi i patrzył na szatynkę, która skutecznie ignorowała jego spojrzenie. Nagle usłyszeli donośny huk. Oboje się wzdrygnęli. Później Gryfonka domyśliła się, że właśnie wtedy uciekli jej przyjaciele.

- No Granger, wygląda na to, że trochę tutaj razem posiedzimy- powiedział blondyn z kpiącym uśmiechem.

- Dlaczego? Zabijcie mnie od razu! Po co wam taka szlama, jak ja?!- gryfoński temperament dawał o sobie znać.

- Pomyśl, co mówisz idiotko. Sam Czarny Pan zadecyduje o twoim losie. Nawet, gdybyśmy chcieli, nie możemy cię zabić.

Dziewczyna nic nie odpowiedziała, rozważała słowa, które wypłynęły z ust najmłodszego Malfoya. Mówił prawdę? Pewnie tak, w końcu była przyjaciółką Harry’ego Potter’a. Zastanawiała się, czy Voldemort będzie ją torturował przed śmiercią. Może da się „zabawić” Bellatrix? A może zrobi to szybko i bezboleśnie. Jej rozmyślania przerwał cichy głos chłopaka.

- I pamiętaj Granger, nie każdy jest  taki zły, na jakiego wygląda- po tych słowach wyszedł starannie zabezpieczając drzwi od zewnątrz.

Hermiona zastanawiała się nad sensem tych słów. Chciał, żeby przeszła na ciemną stronę? A może przeciwnie, wśród śmierciożerców byli szpiedzy? Zorientowała się, że to była ich pierwsza, w miarę normalna rozmowa.

Następnego dnia też przyszedł, wypytywał o spotkanie z Voldemortem. Kilka dni później znów się pojawił pod jakimś błahym pretekstem. Przychodził coraz częściej i w końcu… stało się. Szatynka uświadomiła sobie, że jest świetnym facetem. Dawał jej też do zrozumienia, że niekoniecznie robi, to co robi, z własnej woli. Potrafił ją pocieszyć, nawet w takich chwilach, zdarzało jej się przy nim płakać. Wydawało jej się to takie niedorzeczne, przecież byli po przeciwnej stronie, byli wrogami, do tego była więziona w jego domu, a mimo to zakochała się. Tak, Hermiona Granger zakochała się w tym cynicznym, aroganckim, zapatrzonym w siebie, przystojnym, uroczym, zabawnym arystokracie.

*

- Muszę już iść, skarbie – powiedział po kilkunastu cudownych, spędzonych razem minutach.

- Oczywiście – odparła smutno Hermiona, nienawidziła się z nim rozstawać.

- To wszystko już niedługo się skończy, zaufaj mi – pocałował ją szybko i ruszył powoli w kierunku drzwi.

***

- Draco, rusz ten arystokratyczny tyłek, bo Scorpius spóźni się na pociąg!

- Granger, mamy jeszcze czas – Hermiona uśmiechnęła się do siebie, mimo, że od niemal dwunastu lat nazywała się Malfoy, Draco wciąż zwracał się do niej jej panieńskim nazwiskiem.

Draco zdziwił się, że nie usłyszał słów protestu, ale już po chwili wątpliwości zostały rozwiane, kiedy poduszka wylądowała na głowie byłego Ślizgona. Niechętnie podniósł się z miejsca i groźnie popatrzył na żonę. Przyciągnął ją do siebie, położył na łóżku i nim ta zaczęła krzyczeć, że nie ma czasu, wpił się namiętnie w jej usta. Szatynka zaczęła oddawać pocałunki. Mimo, że kochał ją od ponad dwunastu lat, codziennie zakochiwał się w niej bardziej.

- Mamo, tato, chodźmy już!- od tej przyjemnej czynności oderwał ich głos małego blondyna stojącego w drzwiach.

Draco popatrzył na syna z niezadowoloną miną i już otwierał usta, aby coś powiedzieć, kiedy przerwała mu Hermiona.

- Oczywiście Scor, TATA JUŻ SIĘ ZBIERA.

~

- Tato, opowiedz mi o Hogwarcie – po raz kolejny prosił Scorpius.

- Mówiłem ci już mnóstwo razy o tym zamku.

- To opowiedz mi o tobie w Hogwarcie!

- Hmm… Wiesz, Scor, w szkole spotkałem pewną przemądrzałą, denerwującą osobę…

- I co zrobiłeś? –zapytał blondyn. – Pokłóciłeś się z nią?

- Tak i nie. Zostałem jej mężem.

_______________________________________________

Aby wynagrodzić Wam to, że od prawie misiąca nic się tutaj nie pojawiło, publikuję tę krótką miniaturkę. Moja pierwsza, więc wybaczcie, ze beznadziejna ._. 

Możliwe, że ktoś z Was się z nią spotkał, wysyłałam ją na konkurs na jednej z Potterowych stronek na facebooku ;)

Nie wiem, co mam o niej sądzić. Uważam, że gdyby napisał ją ktos inny, z pewnością wyszłaby fajniej ;-;

No, ale coś, ocenę pozostawiam Wam.

Tak w ogóle, ktoś jeszcze tu zagląda? 

Pozdrawiam, Mrs Black 

SOWA #1

Dawno mnie tutaj nie było :/ Przepraszam.
Wena kompletnie mnie opuściła, nie wiedziałam jak ując to wszytsko, o czym chcę napisać. Zabierałam się za to kilka razy, ale nic nie wyszło. Dzisiaj napisałam dwie strony, ale są beznadziejne ;-;
Może wieczorem wpadnę na jakis "genialny" pomysł i dokończę ten nieszczęsny dwunasty rozdział.
Dziękuję za komentarze pod poprzednią notką, jesteście wspaniali.
Żeby chociaż troszkę zrekompensować Wam to, że czekaliście tak długo, za chwilę opublikuę mała niespodziankę ;)
Mam nadzieję, że wybaczycie, i że mnie nie zostawicie.
Pozdrawiam,
Mrs Black

Rozdział 11

Blondyn obudził się, ale nie otwierał oczu. Spróbował wstać, ale skutecznie uniemożliwiły mu to czyjeś ręce oplecione wokół jego torsu. Zdezorientowany uchylił powieki. Wydarzenia z poprzedniego wieczora powróciły a Draco przybrał na twarz swój charakterystyczny uśmiech. Szatynka spała wtulona w niego i oddychała miarowo. Jej brązowe włosy opadały kaskadami łaskocząc nagą klatkę piersiową Ślizgona. Powieki skrywały czekoladowe tęczówki, w który coraz częściej mógł oglądać te roześmiane iskierki. Przez pierwsze sześć lat szkoły było mu dane widzieć w nich tylko nienawiść.

Blondyn chciał obudzić Hermionę, aby zobaczyć jej reakcję, ale nie mógł tego zrobić. Kiedy spała wyglądała tak uroczo, niewinnie. Wydawała się taka bezbronna. Nagle poczuł dziwną potrzebę chronienia tej słodkiej istoty, śpiącej w jego ramionach. Jego rozmyślania przerwał delikatny ruch. Budziła się. Uśmiechnął się ironicznie i patrzył na Gryfonkę.

- Aaaa! Malfoy! – krzyknęła dziewczyna i natychmiast odsunęła się od Ślizgona

- Co się stało, Granger? -  zapytał uśmiechając się jeszcze szerzej

- Co ty tu rob… -w tym momencie przypomniała sobie wydarzenia z poprzedniego wieczoru. – Na Merlina, Draco! Ubierz się! Dlaczego jesteś półnago?!

- Było mi niewygodnie – powiedział obojętnie wzruszając ramionami, ledwo powstrzymywał śmiech widząc zakłopotanie i złość wymalowaną na twarzy Gryfonki.

Odpowiedziało mu tylko prychnięcie.

- Na co czekasz? Ubieraj się, Malfoy.

- Nie – odpowiedział chłopak.

- Jak to nie?! Dlaczego?!- była coraz bardziej zdenerwowana.

- Granger nie ma jeszcze siódmej rano, idę spać.

- No na pewno nie tutaj – burknęła oburzona.

Blondyn nic nie powiedział. Położył się, przyciągnął do siebie dziewczynę, przytulił mocno i nakrył ich kołdrą.

- Malfoy! Puść mnie natychmiast!- wrzasnęła.

- Nie mów, że ci się nie podoba – szepnął jej do ucha.

Miał rację, nie mogła tego powiedzieć. Gdyby stała, w tamtej chwili nogi  na pewno by się pod nią ugięły. Uwielbiała czuć jego ciepły oddech na swojej skórze, kochała, kiedy mruczał jej coś do ucha. Choć doświadczała tego tak rzadko, cieszyła się, że dane jej było nawet to. Inne dziewczyny marzyły, żeby się do nich odezwał, zapamiętał ich imię. Ona mogła nazwać go swoim przyjacielem. Miała w nim oparcie, ale też kogoś, z kim mogła się podroczyć. I właśnie w tamtej chwili, w silnych ramionach Księcia Slytherinu uświadomiła sobie, że czuje do niego coś więcej niż tylko przyjaźń. Nie mogła powiedzieć, że to miłość. Było za wcześnie. Zauroczenie, tak, to odpowiednie określenie. Łudziła się, miała nadzieję, że to uczucie minie. Nie chciała, ba, nie mogła zakochać się w tym blondynie. Byli z dwóch zupełnie różnych światów. Ona, pochodziła z mugolskiej rodziny, on był czysto krwistym arystokratą. Ale, czy Draco nie udowodnił jej, że się zmienił? Czy nie zaczął się z nią przyjaźnić?

Potrząsnęła delikatnie głową, żeby pozbyć się natłoku myśli. Popatrzyła na chłopaka. Miał zamknięte oczy i lekko rozchylone usta. Umięśniona klatka piersiowa unosiła się i opadała systematycznie. Kilka kosmyków włosów opadało mu niesfornie na twarz. Hermiona nie mogła się nie uśmiechnąć, wyglądał uroczo. Postanowiła skorzystać z uroku chwili. Przysunęła się bliżej, oparła głowę na ramieniu Draco i już po chwili zasnęła.

*

Obudziła się i spojrzała na zegarek, za kilkadziesiąt minut rozpoczynało się śniadanie.

- Malfoy, wstawaj.

Odpowiedział jej tylko stłumiony jęk.

- Za pół godziny śniadanie. Nie mam zamiaru słuchać tego, jak bardzo jesteś głodny aż do obiadu.

- Do obiadu? – zapytał nieprzytomnie chłopak.

- Musimy popracować nad przygotowaniem Balu Bożonarodzeniowego.

- Jesteś nieznośna – mruknął zrezygnowany. – Mogę skorzystać z łazienki?

- No nie wiem – udała, że się zastanawia. –Jestem taka nieznośna.

- Zapytałem z grzeczności, i tak zrobię, co będę chciał – odpowiedział z wrednym uśmieszkiem.

Ślizgon wstał i zaczął zbierać z podłogi swoje rzeczy. Hermiona musiała przyznać, że ma wprost idealne ciało. Był szczupły, umięśniony, a ciemne bokserki podkreślały jego urodę i kontrastowały z bladą skórą.

- Granger, najpierw każesz mi się ubierać, a teraz rozbierasz mnie wzrokiem- powiedział rozbawiony odwracając się do dziewczyny. – Możemy nie iść na śniadanie i zająć się czymś… ciekawszym – powiedział poruszając znacząco brwiami i zbliżając się do łóżka.

Gryfonka zarumieniła się delikatnie. Draco, widząc zakłopotanie, nie mógł powstrzymać uśmiechu. Była taka… niewinna.

Zabrał swoje rzeczy i wyszedł z pokoju.

*

- Na rany Salazara, siedzimy tutaj już pięć godzin!

- Nie marudź Draco, wszystko musi być dopięte na ostatni guzik.

- Granger, do Balu jeszcze prawie dwa miesiące! Nie możemy tutaj siedzieć do końca grudnia. Mam pomysł – wstał i skierował się do drzwi. – Załóż cos ładnego, za pół godziny tu przyjdę – powiedział i zniknął w wyjściu, zanim Hermiona zdążyła otworzyć usta.

Zastanawiała się, co ten idiota znowu wymyślił. To prawda, dużo czasu spędzali planując Bal, a właściwie to Gryfonka wszystko załatwiała, a blondyn patrzył na nią i od czasu do czasu wtrącał coś od siebie, ale lubiła mieć wszystko idealnie przygotowane. Postanowiła jednak, że będzie cieszyć się chwilą. Jednym machnięciem różdżki przeniosła pergaminy na biurko i ruszyła w stronę łazienki.

Po szybkim prysznicu nałożyła delikatny makijaż i spięła włosy w luźny kok. Przeszła do sypialni, stanęła przed szafą i wyjęła z niej ubrania. Po ich założeniu przeszła do salonu. Usiadła w pokoju i nim zdążyła pomyśleć, co takiego wymyślił Draco, drzwi się otworzyły i stanął w nich wspomniany Ślizgon.

 - Czy ty nie umiesz pukać?

- Umiem, ale uważam to za zbędne.

- A gdybym na przykład była nago? – zapytała zirytowana

- Och, miałbym nieziemskie szczęście – uśmiechnął się z delikatną ironią – Chodźmy.

- Dokąd idziemy? – wstała z fotela i poprawiła sukienkę.

Draco dopiero teraz zobaczył jak była ubrana. Musiał przyznać, że zrobiła na nim niemałe wrażenie. Była ubrana w skórzaną, czarną, krótką spódniczkę, która uwydatniała jej długie nogi. Na szmaragdową bluzkę z koronką zarzuciła sweter. Z pozoru prosty strój, ale na tej Gryfonce wyglądał wspaniale.

- Nieźle wyglądasz, Granger – powiedział, ignorując jej wcześniejsze pytanie.

- Nie odpowiedziałeś mi.

- Za chwilę się przekonasz – odpowiedział wymijająco i z pojemnika stojącego na kominku wyjął garść proszku.

Drugie ramie wyciągnął szarmancko w stronę dziewczyny, która nie mając innego wyjścia,  chwyciła je. Draco rzucił proszek w płomienie, które zrobiły się szmaragdowe i wypowiedział adres baru pod Trzema Miotłami.

- Malfoy, zwariowałeś?! Nie możemy wychodzić  bez poinformowania dyrektorki!

- Wyluzuj Granger, jakoś nikt nigdy mnie nie złapał.

Znaleźli się już przed barem, Draco chwycił rękę Hermiony i nim ta zdążyła zaprotestować, teleportował ich do jakiegoś ciemnego zaułka.

Gryfonka od razu rozpoznała, że są w Londynie. Ach! Jak dawno tu nie była. Z tym miastem wiązały się jej szczęśliwe i jednocześnie smutne wspomnienia. Rodzice. Każda spędzona z nimi chwila była dla dziewczyny wspaniała, ale teraz czuła ukłucie w sercu, kiedy o tym myślała.  Nie widziała ich od tak dawna!

- Dokąd idziemy? – zapytała.

- Granger, jesteś strasznie ciekawska – odpowiedział Ślizgon uśmiechając się delikatnie.

Wyszli z zaułka i ruszyli ulicą. Hermiona rzadko bywała w tej dzielnicy, więc nie orientowała się, gdzie dokładnie idą. Kiedy wyszli zza rogu, ich oczom ukazał się duży budynek z kolorowymi neonami. Nowoczesny, luksusowy, jeden z najdroższych w Londynie klub.

- Malfoy, chyba żartujesz, nie pójdę tam.

- A to niby dlaczego?- zaciekawił się, co ta dziewczyna znowu wymyśliła. 

- To znaczy, mogłabym iść, ale to jest jeden z najpopularniejszych londyńskich klubów, nie wejdziemy tam.

- Skarbie, zapominasz, że nazywam się Malfoy – puścił do niej oko.

- I co w związku z tym?

- Ja ZAWSZE dostaję to, czego chcę – podkreślił.

Tak jak myślała Gryfonka, sposobem na dostawanie wszystkiego ZAWSZE  były pieniądze. Wiedziała jednak, że jego pozycja społeczna na to pozwalała. Postanowiła, że skoro już tu jest, to ma zamiar dobrze się bawić.

Sala była duża, urządzona w odcieniach srebra, czerni i granatu. Naprzeciwko drzwi, na końcu pomieszczenia znajdował się bar, a obok wyjście na zewnątrz. Po prawej i lewej stronie znajdowały się stoły i sofy, Rozdzielał je obszerny parkiet, na którym bawiło się mnóstwo osób.

*

- Draco, wyjdę na dwór, muszę się przewietrzyć – bawiła się naprawdę świetnie, prawie cały czas tańczyła z blondynem, który nie odstępował jej na krok.

- Iść z tobą?

- Nie, nie trzeba, zostań, za chwilę wrócę - powiedziała i nie czekając  na odpowiedź ruszyła w stronę drzwi przy barze. Prowadziły do sporego ogrodu, w którym, oprócz różnych gatunków roślin, znajdowała się fontanna i kilka drewnianych stolików dookoła.  Całość oświetlało kilka lamp stojących po bokach.

Przy stole najbliżej drzwi  siedziało kilku mężczyzn, którzy byli pod wyraźnym wpływem alkoholu. Hermiona zignorowała ich zaczepki i ruszyła w stronę drugiego końca ogrodu. Usiadła przy stoliku, oparła głowę o krzesło i zamknęła oczy.

- Laluniu, dosiądź się do nas – takie okrzyki dochodziły ze stolika zajmowanego przez czterech mężczyzn, na oko, w jej wieku.

Gryfonka skutecznie ignorowała zaczepki, dopóki nie poczuła mocnego szarpnięcia za ramię. Otworzyła oczy i zobaczyła przed sobą jednego z tych facetów, pozostali gdzieś wyszli. Napastnik uśmiechał się pogardliwie. Z daleka było czuć od niego woń alkoholu i papierosów.

- Zabieraj łapy! – oburzyła się Hermiona.

- Nie tak ostro, mała. Zapraszałem cie grzecznie do stolika, nie przyszłaś, więc sam sobie ciebie wezmę.

- Nie jestem rzeczą. Odejdź w tej chwili, albo pożałujesz, że się tutaj dzisiaj znalazłeś.

Mężczyzna zaśmiał się głośno.

- Jesteś niegrzeczna, lubię takie. I lepiej… - nie dokończył, gdyż ręka szatynki wylądowała na jego policzku.

Napastnik zareagował niemal natychmiast, złapał dziewczynę za nadgarstki i uwięził je za jej plecami.

- I co teraz zrobisz, mała? – zapytał, myśląc, że jest górą.

W Hermionie obudził się gryfoński temperament.  Wcale się nie bała, ba!, było jej żal tego  kretyna, który uważał się za niewiadomo kogo.

- Hmm, pomyślmy – udała, że się zastanawia – Może to?  -  Uśmiechnęła się uroczo i uderzyła napastnika kolanem w krocze.

Ten puścił jej ręce, a Hermiona natychmiast, niewiadomo skąd wyjęła różdżkę.

- Drętwota – wypowiedziała formułkę i popatrzyła na twarz mężczyzny, która wyrażała niemałe zdziwienie.

W tym samym momencie w drzwiach pojawił się Draco.

- Granger, co się dzieje? Miałaś wrócić niedługo i… - w tej chwili popatrzył na faceta leżącego u stóp panny Granger

- Wybacz Draco, mieliśmy tutaj małe… spięcie. Prawda? – ostatnie słowo rzuciła w stronę mężczyzny leżącego na ziemi, choć wiedziała, że nie odpowie. – Już wszystko jest w porządku. Wracamy? Jest dość późno.

- Granger, mówiłem ci, że mnie zadziwiasz? – zapytał ze swoim charakterystycznym uśmiechem na twarzy.

- Tak – uśmiechnęła się uroczo.

Blondyn spojrzał na zegarek.

- Masz rację, powinniśmy wracać do Hogwartu. Ale co zrobimy z tym? – wskazał na nieruchome ciało leżące na ziemi.

- Wingardium leviosa – ciało mężczyzny uniosło się kilka centymetrów nad ziemię, po czym „delikatnie” wylądowało przy jednym ze stołów. – Obliviate – Hermiona rzuciła jeszcze jedno zaklęcie. –Możemy iść. Drętwota przestanie działać za jakąś godzinę.

Wrócili do zaułka, w którym teleportowali się wcześniej i już po chwili stali przed Trzema Miotłami. Za pomocą proszku Fiuu przenieśli się do dormitorium Ślizgona. Było już po trzeciej w nocy. Hermiona stwierdziła, że zostanie na noc u blondyna. W końcu spała z nim już kilka razy i nic strasznego się nie wydarzyło. Ufała mu i  bez obaw mogła powiedzieć o wszystkim. Te uczucia były zresztą odwzajemnione.

Wzięła szybki prysznic, a na bieliznę narzuciła koszulkę, którą dał jej Ślizgon. Weszła do łóżka i nie czekając na blondyna zasnęła, wdychając zapach jego perfum.

_______________________________________

Witam :3

Jak widzicie, znów dość duża przerwa między rozdziałami :c 

Może to się już Wam nudzi, ale naprawdę JEŚLI CZYTASZ, ZOSTAW KOMENTARZ. Ci, którzy mają własnego bloga, wiedzą, jaką radość i motywację daje każdy, nawet najprostszy komentarz.

Nie wiem czy zauważyliście zależność, ale więcej komentarzy=rozdział pojawia się szybciej.

Co do tej części, nie podoba mi się. Chciałam opisać to wszystko inaczej, lepiej, dłużej, aby Was zadowolić, ale moim zdaniem zawiodłam. Nie wiedziałam jak ująć to, ogarnąć akcję, czas, wydarzenia. Mam kilka pomysłów, ale są tak chaotyczne, że ciężko mi to zaplanować. Mimo to, ocenę pozostawiam Wam.

Jak może zauważyliście, zmieniłam też wygląd bloga. Jak się podoba?

Trzymajcie się ciepło, 

Mistress Black 

PS Następny rozdział pojawi się, kiedy będzie siedem komentarzy lub, jeśli napiszę to, co będzie naprawdę dobre i mi się spodoba.

Rozdział 10

Mijały dni, tygodnie, a Hermiona została dobrą koleżanką Pansy. Coraz lepiej dogadywała się też z Draco.  Teraz bez wahania mogła nazwać go swoim przyjacielem. Przestała odczuwać zdziwienie, kiedy rozmawiali normalnie i kłócili się dla zabawy. Przy Astorii wciąż udawali, że są parą. Blaise przestał męczyć blondyna o ich „zakład”. Był przekonany, że z ich przyjaźni rozwinie się coś więcej.

***

Rudowłosa dziewczyna ubrana w czarne spodnie i z szarą bluzą narzuconą na ramiona szła pośpiesznie korytarzem. Co chwilę rozglądała się, już od dawna panowała cisza nocna. Kierowała się w stronę Pokoju Życzeń.

Była już na miejscu, kiedy zorientowała się, że nie wie, o czym ma pomyśleć. Stanęła przy ścianie i postanowiła poczekać. Już po chwili zza rogu wyłoniła się męska sylwetka. Na twarz dziewczyny mimowolnie wkradł się uśmiech.

- Witaj Wiewiórko – powiedział cicho ucieszony Ślizgon.

- Zabini! Ile razy mam ci powtarzać, żebyś mnie tak nie nazywał? – zapytała – Otwórz Pokój Życzeń, zanim ten przeklęty kot Filcha nas znajdzie.

Chłopak przeszedł 3 razy wzdłuż ściany, na której pojawiły się duże, ciemne drzwi.

- Panie przodem. –powiedział szarmancko przytrzymując drzwi.

Ginny weszła do pokoju. Była pozytywnie zaskoczona stylem i pomysłowością Ślizgona.

Pomieszczenie było nieduże i bardzo przytulne. Na środku widniało kwadratowe zagłębienie, wypełnione materacem i niezliczoną ilością poduszek. Po prawej stronie był kominek, z którego dochodziło przyjazne strzelanie drewna. Po lewej, stał niewielki barek. Pomieszczenie, oprócz blasku ognia z kominka oświetlało kilkanaście świec o cudownym zapachu jaśminu.

- Wow – to jedyne, co była w stanie z siebie wydusić dziewczyna.

Weszła w głąb pokoju i rzuciła się na poduszki. Blaise podszedł do barku, wyjął dwa kieliszki i butelkę czerwonego wina. Podał dziewczynie naczynie napełnione krwistoczerwoną cieczą i usiadł obok niej.

***

Hermiona obudziła się rano i spojrzała na zegarek. Była 8.30. Śniadanie trwało już pół godziny. Na  szczęście była sobota i dziewczyna mogła spać dłużej. Po porannej toalecie ubrała się szybko i zeszła do Wielkiej Sali. Było w niej sporo uczniów. Skierowała się w stronę stołu Gryffindoru. Kiedy usiadła, nałożyła sobie na talerz porcję jajecznicy, a do szklanki nalała dyniowy sok.

Po posiłku skierowała się w stronę wyjścia z sali. Jako, że była w siódmej klasie, mogła wychodzić do Hogsmeade  w każdy weekend. Musiała odwiedzić miasteczko, żeby kupić pergaminy i nowe pióro.

Wyszła na błonia i od razu poczuła na sobie chłód. Był już początek listopada i było czuć zbliżającą się zimę. Hermiona uświadomiła sobie, że musi zaczynać przygotowania do balu.

Nim się obejrzała, była już w Hogsmeade. Szybko zrobiła zakupy, za pomocą zaklęcia odesłała je do swojego dormitorium i postanowiła wejść na chwilę do Trzech Mioteł. Była niedaleko pubu, kiedy usłyszała, że ktoś ją woła. Odwróciła się i zobaczyła Malfoya.

- Cześć- powiedziała, kiedy chłopak był już niedaleko.

- Cześć Granger. Idziesz do Trzech Mioteł?

- Tak- odpowiedziała krótko szatynka.

Draco otworzył drzwi i jak na arystokratę przystało, przytrzymał je tak, żeby Gryfonka mogła wejść. Dziewczyna szła w stronę swojego ulubionego stolika, kiedy zatrzymała się w pół kroku. Draco podążył wzrokiem w stronę, w którą patrzyła Hermiona. Na jego twarzy malował się taki sam szok, jak na twarzy jego towarzyszki.

Przy najbardziej oddalonym od drzwi stoliku siedziała całująca się para. Nie byłoby w tym nic nadzwyczaj dziwnego, gdyby nie były to te osoby. Ładna, rudowłosa dziewczyna  i wysoki, przystojny, ciemnoskóry chłopak. Gryfonka i Ślizgon. Szkarłat i zieleń. Blaise i Ginny. Weasley i Zabini.

Draco pierwszy się otrząsnął i szybkim kokiem ruszył w stronę owego stolika. Hermiona nie mając wyboru, poszła za nim.

- Nie przeszkadzamy gołąbeczki? – zapytał rozbawiony chłopak.

Para jak na zawołanie oderwała się od siebie.

- Malfoy, zabiję cię kiedyś. Zawsze musisz przerywać w nieodpowiednim momencie – denerwował się Blaise.

Ginny nie odezwała się, patrzyła na Hermionę, jakby chciała sprawdzić, czy jest na nią zła.

- Czy wy jesteście razem? – zapytała surowym głosem szatynka widząc strach w oczach przyjaciółki

-T-tak.

Hermiona jeszcze raz obrzuciła Rudą groźnym wzrokiem, po czym wybuchła śmiechem.

- Ginny… gdybyś… widziała swoją minę - śmiała się Hermiona

- Granger, uspokój się, ludzie na nas patrzą – powiedział blondyn uśmiechając się.

Była już 17, kiedy Prefekci Naczelni postanowili wrócić do zamku i zostawić przyjaciół samych sobie.

- Malfoy, najwyższy czas, żeby zacząć przygotowywać bal – zaczęłam Hermiona, kiedy zmierzali  w stronę Hogwartu

- Granger, dobrze wiem, że załatwisz to sama – powiedział Ślizgon nie mogąc powstrzymać chęci denerwowania dziewczyny.

- Nie ma mowy! Masz mi pomóc!

*

- Granger, przez ciebie nie zdążyliśmy na kolację, jestem głodny i…

- Marudzisz jak dziecko, Malfoy

- Nie jadłem nic od kilku godzin, siedzę tutaj, a i tak niczego nie załatwiliśmy

- Nie załatwiliśmy niczego? Mamy przygotowane prawie całe menu, wysłaliśmy sowę do Fatalnych Jędz…

- Ale ja nadal jestem głodny!

- Jesteś nie do wytrzymania. Nie wierzę, że to robię. Stworku!

Draco popatrzył na nią zdziwiony, zrozumiał co się dzieje, dopiero, kiedy przed nimi pojawił się bardzo stary skrzat domowy.

- Panienka Hermiona wzywała – skłonił się nisko, popatrzył na Malfoya – Panicz Draco- skinął głową

- Stworku, czy mógłbyś przynieść nam coś do jedzenia?  - zapytała grzecznie Gryfonka

- Z przyjemnością – odpowiedział skrzat i zniknął

- Masz swojego skrzata w Hogwarcie, Granger? –zainteresował się blondyn

- Harry odziedziczył go po Syriuszu i rozkazał, żeby słuchał mnie i Rona

Już po chwili zmaterializował się przed nimi Stworek z tacą pełną kanapek i malinową, parującą herbatą.

- Coś jeszcze dla panienki?- zapytał

- Nie Stworku, dziękuję.

Stworzenie skłoniło się nisko i rozpłynęło w powietrzu.

Hermiona wróciła do opracowywania menu na Bal, natomiast Draco obserwował ją, jedząc przy tym kanapkę. Myślał o tym, jak ta dziewczyna, która w tej chwili zawzięcie skrobała coś piórem  na pergaminie, w ciągu zaledwie kilku miesięcy zmieniła się z największego wroga, w przyjaciółkę. Gdyby ktoś powiedział mu o tym w szóstej klasie,  najpierw by go wyśmiał, a później uderzył jakąś klątwą. Niejednokrotnie miał okazję przekonać się, że ta inteligentna, z pozoru delikatna Gryfonka, potrafi być naprawdę niebezpieczna i nieprzewidywalna.  Dowiedział się, że jeśli pozna się ją bliżej, jest wspaniałą przyjaciółką, która nie odejdzie, nawet jeśli będzie trudno.

Poznał też kilka jej nawyków. Zawsze, kiedy nad czymś myślała, przygryzała dolną wargę. Uroczo marszczyła nos, kiedy się denerwowała.

- Malfoy, do jasnej cholery! – z zamyślenia wyrwał go krzyk dziewczyny

- O co chodzi?

- Już trzy razy zadałam ci pytanie!

- Wybacz, zamyśliłem się.

- O czym myślałeś? – zapytała trochę spokojniejsza Hermiona

- O tobie- powiedział, na co dziewczyna oblała się delikatnym rumieńcem.

- Yyy… Więc, jak myślisz? Jak udekorujemy Wielką Salę? – zapytała, chcąc zmienić temat.

- Na rany Salazara! Granger, jestem facetem, nie znam się na tym.

- No to zrobimy tak, ja zajmę się wystrojem, natomiast ty przygotujesz zaproszenia dla nauczycieli i ogłoszenia do pokojów wspólnych.

- Niech będzie. Granger, nie chcę nic mówić, ale jest już po drugiej w nocy – powiedział Ślizgon patrząc na zegarek.

- Naprawdę? Zasiedzieliśmy się, okej, możesz już iść – powiedziała Hermiona i ruszyła w stronę sypialni.

I w tym momencie Draco poczuł nieodpartą potrzebę zdenerwowania tej dziewczyny. Wyszedł z jej dormitorium i zatrzymał się pod drzwiami. Usłyszał trzaśnięcie jednych, a po chwili drugich drzwi. Z powrotem wszedł do salonu dziewczyny. Tak jak się domyślał, była w łazience. Bezszelestnie skierował się do jej sypialni. Położył się na łóżku zakładając ręce za głowę.  Nie musiał czekać długo, już po piętnastu minutach usłyszał powolne otwieranie się drzwi.

- Malfoy! Co ty tu robisz? – krzyknęła

- Aktualnie, próbuję zasnąć, więc nie krzycz, Granger.

- Wynoś się stąd, jest późno, chcę spać!

- Ja też chcę spać. To ty kazałaś mi tutaj siedzieć bez żadnego konkretnego celu, jest środek nocy, po korytarzach wałęsa się Filch ze swoim zapchlonym kotem, jestem zmęczony i nie mam zamiaru schodzić aż do lochów.

- Nie ma mowy.

- Och, dobrze wiesz, że i tak stąd nie pójdę –przybrał na twarz ten specyficzny uśmiech – zresztą, to ja powinienem się bać. Co ja zrobię, kiedy mnie wykorzystasz? – udał przerażenie.

Hermiona zaśmiała się mimowolnie.

- Niech ci będzie, ale tylko dlatego, że oboje będziemy mieć kłopoty, kiedy Filch cię zobaczy. Posuń się – powiedziała podchodząc do łóżka.

Zrzuciła z siebie brązowy szlafrok i została jedynie w pomarańczowej koszulce i krótkich, czarnych szortach.  Draco musiał przyznać, że zrobiła na nim wrażenie.

- Tylko pamiętaj, łapy przy sobie! – powiedziała kładąc się jak najdalej od Ślizgona – Dobranoc – powiedziała i przekręciła się do niego plecami.

- Dobranoc – odpowiedział blondyn uśmiechając się triumfalnie.

__________________________________

Witam :3

Dosyć dawno mnie tutaj nie było :c

Nie miałam pomysłu na rozdział, a kiedy już coś zaczęło się rozdzić w mojej głowie, nie wiedziałam jak ubrać to w słowa.

W efekcie powsatło takie "coś", z którego nie jestem zadowolona.

Jak widać, wplotłam w opowiadanie Blinny ;) Uwielbiam ten parring, prawie tak bardzo jak Dramione.

Rozdział osobiście mi się nie podoba, ale ocenę pozostawiam Wam.

Pozdrawiam, MB

PS Serdecznie dziękuję za wszystkie wspaniałe komentarze <3